அகந்தையால் தோற்ற அர்ஜுனனும் அனுமனும்
சிலர் தன்னால்தான் எல்லாம் நிகழ்கிறது என்றோ தன்னால் மட்டும்தான் ஒரு காரியத்தைச் சிறப்பாகச் செய்ய முடியும் என்றோ தலைக்கனத்தோடு நினைத்துக் கொள்வார்கள். நடப்பதெல்லாம் கடவுளின் துணையால் என்பது உணராமல் எங்கும் தான் எதிலும் தான் என அகந்தை கொண்டதால் அர்ஜுனனும் அனுமனும் தோற்றுப் போனார்கள். அது என்ன கதை என்று பார்ப்போம் குழந்தைகளே.
பாசுபதாஸ்திரம் பெறவேண்டி அர்ஜுனன் சிவபெருமானை வணங்குவதற்காக ராமேஸ்வரம் வந்தான். அங்கே கடலில் நீராடி அதன் பின் வணங்க எண்ணினான். ஆனால் அவன் செல்லும் பாதையின் குறுக்கே அனுமன் தவம் செய்து கொண்டிருந்தார். அவர் யாரென்று அறியாத அர்ஜுனன் அவரைச் சாதாரணக் குரங்கு என்று எண்ணித் துரத்தினான்.
“நான் இங்கே தவம் செய்ய எண்ணுகிறேன். நீ யார்? இங்கே என்ன செய்து கொண்டிருக்கிறாய்?” எனக் கேட்டான். அனுமன் “இந்தக் கடலில் கற்களால் பாலம் அமைத்து இலங்கை சென்று இராவணனை வென்ற கோதண்ட ராமரின் தாசன் நான். என் பெயர் அனுமன்” என்றார்.
“கோதண்ட ராமன் தன் வில் வித்தையால் ஏன் பாலம் அமைக்கவில்லை. உம்மைப் போன்றவர்களைக் கொண்டு ஏன் பாலம் அமைத்துச் சென்றார்? நானாக இருந்தால் வில்லிலேயே பாலம் அமைத்திருப்பேன்” என்று தற்பெருமையாகச் சொன்னான்.




