பெண்மொழி ஒரு பார்வை.
//// பத்ரிக்கையாளர் ப திருமலை நான் மிக மதிக்கும் ஆளுமைகளுள் ஒருவர். இவரது கட்டுரைகளில் இருக்கும் முழுமைத் தன்மையும், நம்பகத்தன்மையும் , எந்த ஒரு தலைப்பிலும் தகுந்த புள்ளி விவரங்களோடு பிரச்சனைகளை எடுத்துக் காட்டுவதும், ஆள்பவர்களுக்கு அஞ்சாமல் வெளிப்படுத்தும் நேர்மையான கருத்துக்களும் ஆச்சர்யப்பட வைப்பவை. அவர் இந்நூலைப் படித்து அதற்குச் சிறப்பளிக்கும் விதத்தில் விமர்சனம் அனுப்பி இருப்பது குறித்து மிகுந்த சந்தோஷம் ஏற்பட்டது. அதை உங்களுடன் பகிர்வதில் மகிழ்கிறேன். சிறப்பான விமர்சனத்துக்கு நன்றியும் மகிழ்ச்சியும் திருமலை சார். ///
பெண்களின் நிலை சற்று மேம்பட்டுள்ள இந்நாளிலும் பெண்களுக்கான அனைத்து உரிமைகளும், பாதுகாப்பும் கிடைத்துவிட்டதா என்றால் இல்லையென்றே சொல்லவேண்டிவரும். காரணம், அன்றாடம் நான் கேள்விப்படும், வாசிக்கும், பார்க்கும் நிகழ்வுகள் அதனை உணர்த்துகின்றன. பெண்களின் வலி, மகிழ்ச்சி, ஆசை, அபிலாஷை என பல்வேறு உணர்வுகளை இந்த சமூகம் முழுமையாக ஏற்றுக்கொள்வதுமில்லை. அங்கீகரிப்பதுமில்லை. ஆனால், "பெண்களை தெய்வமாகப் போற்றுகிறோம்.. தாயாக மதிக்கிறோம்" என்ற பீற்றலுக்கு மட்டும் குறைவைப்பதில்லை. இந்த சூழலில்தான் கவிதாயினி தேனம்மை லட்சுமணன் எழுதிய பெண்மொழி எனும் கட்டுரை நூலினை வாசிக்கும் வாய்ப்பு கிட்டியது.
அது என்ன பெண்மொழி...உங்கள் தாய்மொழியை எப்படி கற்றுக்கொண்டீர்கள்? சின்னக் குழந்தையிலிருந்தே வீட்டில் உள்ளவர்களும் நண்பர்களும் பேசுவதைக் கேட்டுக் கேட்டு கற்றுக்கொண்டேன் என்பீர்கள். காதால் கேட்டும் வாயால் பேசியுமே நாம் பெரும்பாலும் மொழியைக் கற்றுக்கொள்கிறோம். மொழி என்பது மனிதனின் அறிவு நிலைப்பட்டுள்ளதை அடையாளப் படுத்துகிறது. அதே போன்று அறிவு நிலையின் மூலம் மொழியும் அடையாளப்படுகிறது. எத்தனையோ மொழிகளைக் கேட்டிருப்பீர்கள். அல்லது அறிந்திருப்பீர்கள். ஆனால், "பெண்மொழி" குறித்து அறிந்திருக்கிறீர்களா..? இது வரிவடிவமோ ஒலி வடிவமோ இல்லாத வருத்த வடிவம் கொண்ட மொழி.
