தேவயானியும் மஹாராணியும்
”சந்தனக் காற்றே செந்தமிழ் ஊற்றே சந்தோஷப் பாட்டே வாவா” எனப் பாடிக்கொண்டிருந்தது காரிலிருந்த ஆடியோ சிடி.
வளைந்து நெளிந்து செல்லும் மலைப்பாதையில் லாவகமாகக் காரை ஓட்டியபடி பாட்டை முணுமுணுத்துக் கொண்டிருந்தான் ஸாம் என்ற சுவாமிநாதன்.
நீரில் நனைந்த கூந்தல் காற்றில் ஆடி சலசலத்துப் பறக்க அவன் அருகில் அமர்ந்து ஆப்பிளை வெட்டிக் கொண்டிருந்தாள் தேவயானி.
ஒவ்வொரு ஆப்பிள் துண்டத்தையும் வெட்டித் தான் சாப்பிடும்போது அவனுக்கும் ஒரு துண்டை வாயில் ஊட்டி விட்டபடி இருந்தாள்.
திடீரென “ ஔச்” எனக் கத்தினாள் தேவயானி. ”என்னாச்சு. என்னாச்சு ”எனப் பதறினான் ஸாம். கைவிரலில் லேசாகக் கசிந்தது ஆப்பிளின் தோல் நிறத்தில் ரத்தம்.
ஒரு கையால் ஸ்டீரியங்கைப்பிடித்தபடி இன்னொரு கையால் அவளது விரல் பற்றி வாயில் வைத்துச் சப்பினான்.
”ஐய.. ரத்தம்.. இருங்க , விடுங்க காட்டனால அமுக்குறேன்” என வெட்கப்பட்டபடி டாஷ் போர்டைத் திறந்தாள்.
