நான் வல்லை நான் வல்லை என அனத்திக் கொண்டிருந்தது அந்தப் பிள்ளை. அப்ப சரி நீ வேலை செய்யும் லெக்ஷ்மி அக்கா வீட்டில் இரு எனச் சொல்லிவிட்டு அனைவரும் சினிமாவுக்குச் சென்று விட்டார்கள். அக்கா வேலை முடித்து வந்து கஞ்சியைக் குடித்து விட்டு எங்கோ அழைத்துச் சென்றார்கள்.
அட இதென்ன ஒரே கூட்டம். ஏதோ சின்ன பொந்து போல ஒரு கவுண்டர் இருக்கு. ஒரு ஆள் மட்டுமே போகக்கூடிய அளவு சிமிண்ட் சுவரு. மூச்சு முட்டுது. எதுக்கு க்யூவுல நிக்கிறோம். திடீர்னு மணி அடிக்குது. நிக்கிற ஆள் தோள் மேலே ஆள் ஏறி ஓடுறாங்க.
