விரிநீர் வியனுலகம்.
நதிக்கரை நாகரீகங்களில் தழைத்து வந்தவர்கள் நாம். தாயைப் பழித்தாலும் தண்ணீரைப் பழிக்கக்கூடாது என்பார்கள். கோவையின் சிறுவாணித் தண்ணீர் சீனித்தண்ணியாக இனிப்பதாக ஊரே கூறினாலும் நமக்குக் காரைக்குடியின் சம்பை ஊற்றுத் தண்ணீர்தான் கல்கண்டு. வெறுமனே குடிக்கலாம் என்றாலும் பழக்கதோஷத்தின் காரணமாக நகராட்சி வழங்கும் தண்ணீரைக் கொதிக்கவைத்து ஆறவைத்துக் குடிப்பதுண்டு.
எனக்கு ஐந்து வயதாயிருக்கும்போது மன்னார்குடி மஹமூதாபி காலனியில் குடியிருந்தோம். கிணற்று நீர்தான் எல்லாவற்றுக்கும். பிரம்மாண்டக் கிணற்றில் பதினைந்து வீடுகளில் யாராவது ஒருவர் மாற்றி ஒருவர் தண்ணீர் இறைத்துக் கொண்டே இருப்பார்கள். சகடைச் சத்தம் கேட்காத பொழுதே இல்லை. ஒருநாள் படுக்கையிலிருந்து எழுந்ததும் என் கண்ணை மூடி அடுப்பங்கரைக்கு அழைத்துச் சென்றார் அம்மா. வீட்டுப் பைப்பைத் திறந்தார். என்ன ஆச்சர்யம். வாளி வைத்து மாங்கு மாங்கென்று இறைக்காமலே கைகளில் தவழ்ந்து உருண்டோடிய தண்ணீர் இன்றும் என் நினைவின் திவலைகளில் இனிக்கிறது.
